FREE POST REPORTER

Βλέπεις εικόνες από τα Τέμπη, ακούς τους συγγενείς των 57 θυμάτων στο ετήσιο μνημόσυνο για την τραγωδία και χάνεις τη φωνή σου, αισθάνεσαι ότι ένας κόμπος έχει κάτσει στον λαιμό σου, σφίγγεται το στομάχι σου, βουρκώνεις, ξεσπάς σε λυγμούς…     Αυτούς τους ανθρώπους δεν πρέπει να τους αφήσουμε μόνους. Δίνουν έναν αγώνα που μας αφορά όλους. Η μνήμη των παιδιών που έφυγαν, απαιτεί απ' όλους να αγωνιστούμε γι’ αυτή τη χώρα που ζούμε, την ώρα που όλο και περισσότερες φωνές καταφέρνουν να ξεπερνούν – και – τα… μπαζώματα, ζητώντας ένα «κράτος δικαίου». Τι ζητούν δηλαδή, να βλέπουμε ότι υπάρχει στις ζωές μας ο συγκεκριμένος βασικός πυλώνας λειτουργίας του κράτους. Αυτόν τον αγώνα δεν τον χρωστάμε μόνο στα παιδιά που χάθηκαν στην τραγωδία των Τεμπών (όπως και σε άλλες που έχουν «χτυπήσει» αυτή τη χώρα). Είναι αγώνας που αφορά όλους μας που συνεχίζουμε να αναπνέουμε στη συγκεκριμένη χώρα, είναι αγώνας που τον χρωστάμε κυρίως στις γενιές που θα ακολουθήσουν τα μονοπάτια που τώρα β...

Πόνος, μούδιασα, σφίξιμο στο στομάχι και πολλές σκέψεις μετά τις βαριές κατηγορίες σχετικά με την υπόθεση της Πάτρας… Υπόθεση για την οποία υπάρχουν αρμόδιες Αρχές για να «μιλήσουν» και να αποδώσουν ευθύνες. Δε σας κρύβω ότι με τρόμαξε και ο όχλος, η αντίδραση όσων έσπευσαν έξω από το σπίτι της κατηγορουμένης, προκειμένου να πουλήσουν την οργή τους. Και εδώ θα πρέπει να σταθούμε και στον ρόλο των ΜΜΕ.  Χωρίς να παραγνωρίζουμε ότι το πρόβλημα της έλλειψης κρατικών μηχανισμών, η έλλειψη αίσθησης καθήκοντος από κρατικούς υπαλλήλους (γιατρούς και ιατροδικαστές), καθώς και οι παθογένειες στην απονομή δικαιοσύνης, αποτελούν για την Ελλάδα τις μεγαλύτερες πληγές. Όπως και το ότι σκεφτόμαστε ατομικά, πράττουμε ατομικά και αποζητούμε την ατομική μας... ησυχία.    Όλα όσα ήθελα να αποτυπώσω στο… χαρτί, με το βλέμμα στο μέλλον και στα παιδιά, τα μετέφερε ο Κώστας Κεφαλογιάννης στο άρθρό του στο «sdna.gr» . Γράφει αναλυτικά:  «Δεν έχω να καταθέσω άποψη για την υπόθεση της Πάτρ...